Blog

‘Het vertrouwen is niet één-twee-drie terug’ – De Groene Amsterdammer

Commentaar Vrouwenpartij: wij hebben onze mond vol als het gaat om mensenrechten schendingen in andere landen, maar zijn we ook bereid onze hand in eigen boezem te steken omtrent mensenrechten schendingen in ons eigen land?
Als wij 20% van onze medemensen hebben klem gezet in onze samenleving, hun vrijheid hebben afgenomen, hun waardigheid, hun verantwoordelijkheid, valt de overheid dan niet hetzelfde te verwijten als wij verwijten maken naar de overheden van Rusland en China? Mensen daar hebben niets te zeggen, zitten gevangen, vinden we, maar dat 20% van onze bevolking geen stem meer heeft en klem zit is niet hetzelfde?

Gelukkig is er weer iemand, onze ombudsman, die zich durft uit te spreken over de verontmenselijking in onze samenleving en tegen het nieuwe kabinet zegt: ambtenaren horen te kunnen weigeren als hen gevraagd wordt burgers schade toe te brengen! De taak van de overheid is toch mensen beschermen? Sinds wanneer heeft de overheid het recht mensen te beschadigen? Onbestraft?

Uit het artikel:
Uitspraken van de Ombudsman: “Ik vrees dat hier sprake is van het oude misverstand dat wie de regels volgt het dáárom goed doet. Volgens mij moet je als ambtenaar, of als ombudsman, Kamerlid of minister ook durven zeggen: ik verdom het. Het kan honderd keer de wet zijn, dit doe ik gewoon niet.”

“Inderdaad, dat is in strijd met het rechtsstatelijke principe dat sancties proportioneel moeten zijn, maar ik zou het vooral gewoon onmenselijk willen noemen.
De overheid ontspoort als ze onmenselijke wetten maakt, wetten waarin zij geen enkele rekening houdt met hoe men in een samenleving omgaat met mensen die een vergissing maken. Ik zou bijna zeggen: ze lapt westerse beschavingsmores aan haar laars.”

“….ambtenaren die niet meer zelf durven na te denken en te zeggen: dit is misschien wel heel onredelijk.”

Van Zutphen erkent dat je de schuld voor dat regelfetisjisme bij de superieuren van de ambtenaren moet zoeken. “…..accepteer het als ze tegen hun meerdere zeggen: nee, dat ga ik niet doen, daar ga ik niet aan meewerken, want anders zou ik mensen onnodig schade berokkenen.”

Niet meer: “Hier heb ik een rapport voor u, zou u het eens willen lezen?”, maar: “Dit is wat ik constateer. Daar kunt u niet omheen, u zult er iets mee moeten doen.”