De visie van de Vrouwenpartij: we discrimineren mensen, die niet tot ons ras of tot ons land behoren, vooral uit angst, uit een vooroordeel, uit onwetendheid, uit gebrek aan ervaring en contact met deze mensen. Maar we eten wel Chinees, Indonesisch, Joods, Indiaas, Marokkaans, Mexicaans, Turks, Mongools, Pakistaans, Argentijns en zoveel meer. We juichen in de sport elke sporter van kleur toe. We kleden ons in kleding die door gekleurde mensen uit gekleurde landen is gemaakt. We laten onze spullen in alle landen van de wereld maken voornamelijk door mensen van andere rassen en zetten ons huis er vol mee.
Maar hoe gaat dat samen met: “Weet je, onze gekleurde buren zijn zo anders dan wij: ze eten raar, ze bewegen raar, ze kleden zich raar en richten hun huis raar in”?
In India bestond het kastensysteem al zoveel eeuwen. Niemand uit een kaste mocht contact hebben met andere kasten. Na de onafhankelijkheid werd het kastensysteem wettelijk afgeschaft. Nu 75 jaar later bestaat het kastensysteem nauwelijks meer. Je zit in bus en trein naast elke kaste. Je werkt met collega’s uit alle kasten. Er is echter 1 uitzondering: het huwelijk. Je wordt uitgehuwelijkt in dezelfde kaste. Maar ook daar zien we de vernieuwing binnensluipen: de zogeheten liefdeshuwelijken.
In Nederland mocht 60 jaar geleden een Hervormd meisje niet met een Katholieke jongen trouwen. De reden? Dan slaapt de duivel tussen hen in.
Nu zijn we maatschappelijk zover geëvolueerd dat vrouwen met vrouwen trouwen en mannen met mannen en dat iedereen met iedereen van welke kleur dan ook mag samenleven.
De wereld evolueert naar eenheid waarbij elke grens, elke barrière, elke kloof, in de tijd wordt overbrugd. Het racisme en de discriminatie die we kennen, zijn fenomenen die een laatste poging ondernemen om hun bestaan te rechtvaardigen en te overleven, maar uitsterven is een kwestie van tijd.
Een ‘basisinkomen voor iedereen’ lijkt het beste antidotum tegen zulke fenomenen. Iedereen dezelfde basis, dezelfde behandeling, hetzelfde respect, dezelfde vrijheid. En niet te vergeten, een mokerslag voor het gif dat jaloezie is en dat onze samenleving onnodig verdeelt.
