Commentaar Vrouwenpartij: de wildgroei van regels gedurende de laatste tientallen jaren was een reactie op de individualisering die in de 60-jaren opbloeide. De Kerk en de Staat verloren hun autoriteit over het individu en het individu omarmde de vrijheid die het nooit eerder had (gekregen).
Vrijheid van het individu beteugelen
De reactie van de overheid om haar macht terug te krijgen en te behouden was op alle terreinen: regelgeving. Alleen met regelgeving kon de vrijheid van het individu in toom gehouden worden. Het grootste slachtoffer was echter: de menselijke maat.
De noodzakelijke overgang van cijfers naar kwaliteit, naar waarden, die de individualisering moest begeleiden, werd daarmee om zeep geholpen. Een individu werd een cijfer, een object in de regelgeving. De waarde van het individu kwam nauwelijks voor in de formulering van regels. Alleen zijn prijs werd bepalend. Een rechtse VVD-er levert iets op en een linkse PvdA-er is een kostenpost.
Door regelgeving zijn we vele jaren in vooruitgang teruggeworpen en betalen we nu de prijs hiervoor. Vooral in termen van vertraging bij elk proces in onze maatschappij en de noodzaak om mankerende regels op te lossen met meer regels.
De natuur van regels is onvermijdbaar een zekere mate van imperfectie. Perfecte regels bestaan niet, maar in de praktijk van het leven wordt daar geen rekening mee gehouden en is de menselijke maat onuitvoerbaar.
Decentralisatie de weg naar vrijheid voor het individu
Het centrale gezag en de lobbyclubs van de grote bedrijven zijn de motor achter de onstuitbare regelgeving.
Decentralisatie is voor het individu de manier om aan de benauwende en vrijheidsbeperkende regelgeving te ontsnappen.
Coöperaties zijn daarvoor één van de middelen. Een groep individuen begint gezamenlijk een project dat niet ondergeschikt is aan opgelegde en afhankelijk makende regels en structuren. Coöperaties met consument-boeren die onder leiding van een boer hun groente en fruit-behoeften kweken is een mooi voorbeeld.
Net zoals de Resto’s van Harte gerund door vrijwilligers die de wijk van vereenzaming redden.
Energie coöperaties voor wijk of stad die de energievoorziening in eigen handen nemen. Buurtzorg die onafhankelijk de buurtzorg efficient en betaalbaar maakt.
Wijkorganisaties die direct bij lokale boeren inkopen.
Ruilwinkels, kringloopwinkels en repaircafes waar ook diensten worden aangeboden, overbruggen de kloof naar de overheid voor ongeletterden, de taal niet sprekende en ongeschoolde personen.
Elke bibliotheek kan uitgroeien tot een publiek fenomeen met een groot aantal onschatbare diensten, waaronder AI diensten.
Een basisinkomen is de gelijkmaker
De invoer van een basisinkomen kan de kloof tussen arm en rijk en tussen overheid en individu op termijn vrijwel geheel overbruggen.
Een basisinkomen heeft en kent geen regels.
Zo snel als mogelijk invoeren vindt de Vrouwenpartij. Fasegewijs, ‘vrouwen en kinderen eerst’, is mogelijk acceptabeler voor de rijken, die angsthaas zijn om iets van hun rijkdom in te leveren.
Eenheid, Harmonie en Samenwerking
De implementatie en uitvoering van de waarden van de Vrouwenpartij leggen een basis van redelijkheid en eerlijkheid in onze samenleving. Rigide cijfers en hokjes zijn ingeruild voor de maat van bevrijde kwaliteit waar ruimte gecreëerd wordt waarin elk individu uniek is en als uniek beoordeeld, benaderd en gezien wordt.
De wereld is van ons allemaal.
Lees hier de column: De rekening van regeldruk
Bron: fd.nl
Barbara Baarsma
30 juli 2026
De rekening van regeldruk
We praten over productiviteit, maar produceren regels. Bij elk incident, elke crisis, elke maatschappelijke wens is het antwoord: nieuwe regels. We onderzochten wat die stapeling aan arbeid kost. Circa 1,5 procent van het bbp, oftewel 16,8 miljard euro per jaar. Bijna 8 procent van alle banen draait inmiddels om naleving van regels. Dat is vier keer het aandeel banen in R&D. Arbeid verschuift van innovatie naar administratie.
Het kabinet beloofde 500 knellende regels te vereenvoudigen. Tot nu toe zijn er slechts 97 aangepast. Ondertussen komen er gewoon nieuwe regels bij. Incidenteel snoeien lost dat niet op.
Wat werkt dan wél?
Onder Balkenende kreeg elk ministerie een eigen, bindend reductiedoel van 25 procent. De toenmalige waakhond ACTAL mat de voortgang, valideerde de cijfers en sloeg alarm wanneer targets in gevaar kwamen. Ministers werden erop afgerekend. Wie zijn target miste, had een probleem. Het huidige ATR heeft meer mandaat, maar opereert zonder harde targets.
Breng die targets terug. Niet omdat regels per se slecht zijn. Wel omdat regeldrift zonder targets onze productiviteit uitholt.
Over de columnist
Barbara Baarsma is hoofdeconoom bij PwC en hoogleraar economie aan de UvA.
