Commentaar Vrouwenpartij: er bestaat ook een andere kant aan de Gaza oorlog, vertelt Jolande Withuis in haar column. Een kant die te weinig belicht wordt en de kijk op de hele zaak incompleet en arbitrair maakt.
Hamas kon de oorlog te allen tijde stoppen
Het is Hamas die de oorlog is begonnen op 7 oktober 2023 en het is Hamas die de oorlog nooit wilde laten stoppen.
Had Hamas de eerste week van de oorlog de wapens neergelegd dan had zij de vernietiging van Gaza en de genocide van haar burgers kunnen voorkomen. Hun ideaal en missie om Israël te vernietigen is geresulteerd in de fysieke vernietiging van Gaza, een genocide op hun eigen burgers en het einde aan het effectieve bestaan van Hamas zelf.
Wanneer hebben we dat eerder gezien, dat de leider doorvecht terwijl het land en de bevolking onnodig wordt platgebombardeerd?
Maar ook, is Rusland bezig met hetzelfde? 1,3 miljoen eigen doden en gewonden en voortdurende droneaanvallen op voor het land essentiële installaties, zonder uitzicht op een overwinning.
De schuld van Israel
Israël de schuld geven van alles is kortzichtig en eenzijdig. Zij zijn zonder twijfel schuldig aan oorlogsmisdaden en mogelijk genocide, maar dat was niet gebeurd als Hamas haar wapens had neergelegd. In die zin is Hamas medeverantwoordelijk voor en medeschuldig aan de vernietiging van Gaza en het grote verlies aan burgerdoden.
De toekomst van de wereld
Voor de Vrouwenpartij toont het wederom aan dat dictators een enorm gevaar zijn voor hun landen. Dictators zijn nooit winnaars gebleken. Hun succes is zonder uitzondering kortstondig met enorme schades ten gevolge van hun bestuur.
In Nederland zien wij hetzelfde op kleinere schaal gebeuren bij de succesvolle misleiding van de burger door extreem-rechts. Veel geschreeuw en heel weinig wol als resultaat. Klagen is de drijfveer met machteloosheid en depressie als resultaat.
De toekomst is niet aan kleine of grote dictators, maar aan ons vrouwen en aan onze kinderen.
Die mannenwereld functioneert niet met zovele woorden en zo weinig daden. In de mannenwereld zijn harmonie en samenwerking moeilijk te bewerkstelligen. Alleen onder sterke dwang en dreiging van buiten kan iets op gang worden gebracht.
Zoals de dwang van klimaatverandering, de dwang van stikstof, de dwang van olieprijzen, de dreiging van oorlog, de dreiging van de ‘knop’ die alles stil zet, de dreiging van extreme macht en controle door mega-bedrijven, de dreiging van AI die onze levens overneemt, de dreiging van sociaal geweld, zijn voorbeelden van de noodzaak om snel tot handelen te komen.
De vrouwenwereld is niet een wereld gebouwd op denken, maar op direct gevoel, intuïtie en daarmee de mogelijkheid tot onmiddellijke actie. Eenheid, harmonie en samenwerking zijn daarbij de gevestigde werkende waarden van de vrouw, die niet kunnen falen.
Ons beste voorbeeld: bij een basisinkomen komen veel mentale mannencijfers en berekeningen naar voren, maar vrouwen aan de andere kant voelen intuïtief direct hoeveel een basisinkomen het leven ondersteunt, hoe het miljoenen ongelukkige mensen gelukkig gaat maken, hoe het oneerlijke verdeeldheid en ongelijkheid uit de wereld helpt en hoe het basisinkomen het vertrouwen in de overheid herstelt.
Onze kinderen verdienen een harmonieuze wereld, barstensvol mogelijkheden en avonturen.
En veiligheid voor hen op basis van een Europees leger en zelfs een Wereldvredesleger.
Zij verdienen geen wereld dichtgetimmerd met regels. Geen wereld van kan-niet en wil-niet.
Een wereld van en vol vrijheid is de harmonieuze wereld van de toekomst voor kinderen.
Bron: volkskrant.nl
Jolande Withuis
28 mei 2026
Volkskrant: Een haatdaad als die Hamas pleegde op 7 oktober is niet weg te strepen tegen bombardementen
Dat er zoiets bestaat als ‘seksueel oorlogsgeweld’, zoals het nu heet, is lang overdekt geweest met een dikke deken van stilte. Tegelijk geweten en niet geweten. Werd het niet verzwegen, dan wel gebagatelliseerd. Legers verkrachten nu eenmaal, luidde het gemakzuchtig. Onwaar. Seksueel geweld doet zich niet in elke oorlog in dezelfde mate voor. De Duitsers bijvoorbeeld hebben zich tijdens de bezetting niet schuldig gemaakt aan massaverkrachting.
Berucht zijn de verkrachtingen door het Rode Leger bij de bevrijding van Berlijn. Ondanks de geschatte twee miljoen slachtoffers was het in Oost- zowel als West-Duitsland na de oorlog taboe om in het openbaar over deze collectief begane en ondergane misdaad te spreken of te schrijven. Daaraan droeg bij dat veel mannen het hun vrouwen niet vergaven dat hun dit was overkomen (ja, echt waar) en dat vrouwen en dochters werden vermoord of zelfmoord pleegden.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Diegenen die de Sovjets dankbaar waren voor hun offers koesterden vaak de comfortabele gedachte – als ware dit een verontschuldiging – dat de slachtoffers ‘foute’ vrouwen waren. Quod non. Sovjetsoldaten vergrepen zich ook aan Joodse overlevenden en bevrijde verzetsvrouwen uit Ravensbrück.Naar het uit zicht blijven van dat laatste heb ik onderzoek gedaan. Een van de redenen dat communistische slachtoffers of getuigen deze misdaden zo’n vier decennia verzwegen of zelfs ontkenden, is dat zij hun ideologische vrienden niet in een kwaad daglicht wilden stellen.
Communisten waren toch al de vijand. ‘Onderzoek liever verkrachtingen door Amerikanen’, voegde een ontkenster mij toe. En: ‘Besef je wel wat de Duitsers die Russen hadden aangedaan?’ Ja, dat besefte ik, maar toch…
Helaas vallen rond het seksueel geweld (‘verkrachting’ doet de perverse daden geen recht) bij de aanval door Hamas op 7 oktober 2023 soortgelijke patronen van weten, ontkennen, uitruilen en politieke loyaliteit te constateren. Het Hamasgeweld was direct openbaar. De media rapporteerden gruwelijke wreedheden. Bij een vrouw was een lading spijkers in haar onderlichaam geschoten; soldates waren gedood met pistoolschoten in hun vagina; van een door Hamasleden verkrachte vrouw werden de borsten afgesneden en naar medestrijders gegooid.
Aan die berichten werd spoedig twijfel gezaaid als mogelijke Israëlische leugens. Hoe moorddadiger Israël vervolgens optrad tegen de inwoners van Gaza, hoe verder de gruwelen uit zicht verdwenen. VN-rapporteur Francesca Albanese twijfelde zelfs openlijk aan de conclusie van een VN-onderzoek (uit maart 2024) dat op diverse plaatsen seksuele martelingen hadden plaatsgehad.
En dan is er nu Silenced no more van de Israëlische ‘Burgerlijke commissie voor 7 oktober-misdaden door Hamas tegen vrouwen en kinderen’. Al zijn feiten in oorlogstijd precair, mij lijkt dit een zorgvuldig onderzoek, zoals ook Sasha Kester concludeerde. Zo’n tweehonderd misselijkmakende pagina’s, die aan de eerder gepubliceerde gruwelen nog vele toevoegen.
Voor ze werden vermoord werden vrouwen en meisjes (soms mannen en jongens) systematisch vernederd, misbruikt en soms zodanig verminkt dat nabestaanden hen nauwelijks nog herkenden. Gewelddadigheden werden gefilmd en via sociale media verspreid.
Dat dit rapport bij ons nauwelijks aandacht kreeg, laat staan tot brede verontwaardiging leidde, is ongetwijfeld omdat men, uit afschuw over wat Israël in Gaza aanricht, hieraan zijn handen niet wil branden. ‘Besef ik dan niet wat Israël…?’
Ja, zeker wel. Maar we zouden ons moeten realiseren dat dit niet zomaar oorlogsgeweld is. De vijand doden voldeed niet. Hier werd collectief een intense, archaïsche haat uitgeleefd tegen vrouwen als sekse. Zo’n haatdaad is niet weg te strepen tegen bombardementen.Ik tracht me voor te stellen wat het met die mannen doet, die al jaren deels ondergronds leven, louter met mannen, in een land, Gaza, waar geen vrouw rondloopt die niet verstopt gaat onder lange lappen, om te worden geconfronteerd met de vrolijkheid van een muziekfestival vol onbezorgd door elkaar dansende jonge mannen en vrouwen.
Wat wekken al die blote armen en benen, wapperende haren, spaarzaam bedekte borsten op? Verlangen? Weerzin? Jaloezie? Een mix daarvan, dus verwarring? En komt dan, om aan die hinderlijke emoties te ontkomen, de vurige behoefte op om deze vrijheid tot in het diepst van die vrouwenlichamen kapot te maken – te vernietigen met kogels, spijkers, scherpe punten in hun schede?
Hamas = vrouwenhaat. Maar wie dat weten wíl, wist het al.
