Sigrid Kaag dansend op de overwinningstafel

Op 1 krant na kopte Sigrid Kaag de voorpagina’s met een foto waar zij met wijde armen dansend op tafel de overwinning vierde.

Commentaar Vrouwenpartij: velen stonden versteld van die ongebruikelijke actie. Commentatoren kwamen met allerlei verklaringen en uitleg. Maar wat bleek: allen hadden ongelijk en hun duim gebruikt om een verklaring te verzinnen.
Totdat Thomas Erdbrink, die lange tijd correspondent in Iran was, de juiste uitleg gaf: Sigrid Kaag heeft jaren in het Midden-Oosten gewerkt als diplomaat en ook in dienst van de VN en UNICEF; en daar is het gebruikelijk om op tafel te dansen bij blije gebeurtenissen. Hoe eenvoudig is de verklaring. En hoe moeilijk is het om zonder verstand van zaken hierover een correcte mening te formuleren.

De eerste verteller
Hoe vaak komt men met commentaar en meningen die verzonnen zijn? Deels of volledig? Het kleurt ons mentale landschap met meer valsheid dan we ooit zouden verwachten. Het is een zeer interessant wetenschappelijk feit en gegeven dat we geloven wat de eerste verteller ons zegt. De kans dat je van mening verandert door een tweede verteller is klein. We gaan er vrijwel automatisch van uit dat de eerste verteller gelijk heeft en de waarheid spreekt. De politiek en het complotdenken maken hier dankbaar gebruik van. Je moet de eerste zijn die iets over iets zegt. De kans is groot dat je misleiding en leugen voor lange tijd voor waar wordt aangenomen.

Deel op Facebook

Tweet

Volg ons